Je kind gaat op kamp.
Of op bosklassen.
Op scoutskamp.
Op sportkamp.
Misschien voor het eerst een paar dagen zonder jou.
Wanneer je kind op kamp gaat, gebeurt er vaak iets opvallends.
Iedereen heeft het over heimwee bij kinderen, merk je dat er bij jou ook van alles gebeurt.
Je piekert.
Je twijfelt.
Je vraagt je af of alles wel goed zal gaan.
Dat is heel normaal.
Zeker wanneer je een kind hebt dat gevoelig is, veel prikkels verwerkt of thuis vaak pas laat laat zien wat er echt speelt.
In deze blog deel ik mijn eigen ervaringen als mama van twee zorgintensieve kinderen die elk jaar op kamp gaan.
Waarom loslaten soms zo moeilijk voelt.
Wat mij helpt.
En waarom die onrust vaak minder zegt over het kamp dan over hoeveel jij je kind door en door kent.
Je kind vertrekt op kamp en al weken voel je je onrustig.
Het begint bij jou al dagen voor je kind vertrekt.
Duizend gedachten gaan door je hoofd.
Wat als het heimwee heeft?
Wat als het het eten niet lust?
Wat als het geen aansluiting vindt bij de andere kinderen?
Wat als ik iets vergeten ben te zeggen tegen de leiding?
Wat als ik iets vergeten ben mee te geven?
Wat is het noodnummer van het kamp?
Je hoofd draait overuren.
Terwijl je kind waarschijnlijk vooral bezig is met wie er naast hem op de bus zit.
En dan is het zover.
Het moment van afscheid.
Je probeert je goed te houden.
Voor je kind.
Voor de andere ouders.
Je checkt alles nog eens voor de tiende keer.
Dan is het moment daar.
Nog een laatste kus.
Nog een laatste knuffel.
En weg.
De bus is om de hoek verdwenen.
Heimwee zit niet altijd bij het kind
Wanneer mensen over kamp praten, gaat het bijna altijd over heimwee bij kinderen.
Hoe je het voorkomt.
Hoe je ermee omgaat.
Wat je moet meegeven.
Over ouders hoor je veel minder.
Terwijl ook daar van alles gebeurt.
Die drang om te bellen vertelt ook iets over wat er bij jou leeft.
Je hebt geen zicht op wat er gebeurt.
Je weet niet hoe je kind zich voelt.
Je kunt niet even kijken of luisteren.
En dat schuurt.
Zeker als jouw kind gevoelig is.
Als het moeilijk woorden vindt voor wat het voelt.
Of als het thuis vaak pas laat laat zien wat er echt speelt.
Dan is loslaten geen evidentie.
Dat is een oefening.
Elke keer opnieuw.
Ik weet het, want ik doe het zelf ook.
Als mama van twee zorgintensieve kinderen die elk jaar op kamp gaan.
Wat helpt — vanuit mijn eigen ervaring
Leg je verwachtingen laag
Verwacht geen brief.
Geen berichtje.
Veel kinderen zijn zo druk bezig met spelen, ravotten en nieuwe dingen ontdekken dat een brief schrijven helemaal onderaan hun prioriteitenlijstje belandt.
Krijg je toch iets?
Dan maakt dat je dag.
Vertrouw erop dat de leiding je belt als het echt niet gaat
Dat hebben ze bij mij ook gedaan, de keren dat het nodig was. Uiteindelijk ging het over een allergische reactie op een dazensteek.
De leiding heeft weinig tijd om zich met alles bezig te houden.
Maar als er écht iets mis is, hoor je het.
Gebruik die week ook voor jezelf
Er zijn dingen waar je normaal nooit aan toekomt.
Doe die nu.
Dat verzet de gedachten.
En het is oké om je kind te missen.
Dat hoef je niet weg te redeneren.
Bedenk wat je kind allemaal leert
Samenleven in een groep.
Voor zichzelf leren opkomen.
Nieuwe mensen leren kennen.
Dingen doen die thuis nooit lukken omdat jij er altijd bent.
Daar groeit zelfvertrouwen.
Daar leert je kind dat het meer kan dan het zelf dacht.
Als je kind thuiskomt
Alles goed op kamp.
Fantastische week.
En dan — thuis — een driftbui om iets kleins.
Herkenbaar?
Vergelijk het met wanneer je kind terugkomt van school.
Na één dag voel je de ontlading vaak al.
Na meerdere dagen kamp zie je hetzelfde.
Alleen in het groot.
Je kind heeft dagenlang indrukken verwerkt.
Nieuwe mensen ontmoet.
Nieuwe regels gevolgd.
Nieuwe ervaringen opgedaan.
Thuis laat het los.
Thuis is veilig.
Thuis hoeft het zich niet groot te houden.
Geef je kind eerst even tijd om te landen.
Sommige kinderen vertellen meteen honderduit.
Andere hebben een paar dagen nodig om alles een plaats te geven.
Dat is helemaal oké.
Loslaten wordt makkelijker wanneer je begrijpt wat er speelt
“Opvoeden is loslaten.”
Je hoort het overal.
Maar loslaten voelt heel anders wanneer je kind gevoelig is.
Of wanneer je weet dat het vanbinnen vaak iets anders beleeft dan wat het aan de buitenkant laat zien.
Hoe beter je begrijpt wat jouw kind nodig heeft, hoe makkelijker loslaten wordt.
Niet omdat alle onzekerheid verdwijnt.
Je blijft ouder.
Je blijft bezorgd.
Maar je begrijpt beter hoe jouw kind reageert in nieuwe situaties.
Je weet beter wat je kunt verwachten.
En dat geeft rust.
Dat is ook de reden waarom ik doe wat ik doe.
Ik help ouders begrijpen wat er achter het gedrag van hun kind zit.
Zodat ze niet telkens moeten gissen.
En zodat ze meer vertrouwen krijgen in zichzelf én in hun kind.
Wil je daar eens samen naar kijken?
Dan kan je een sparsessie met mij boeken.
Geen algemene opvoedingstips.
Wel een eerste inkijk in wat er bij jouw kind speelt en wat het nodig heeft om goed te kunnen groeien en ontwikkelen.